Nie sposób opisać zmianę kierunku życia, sposobu myślenia i postrzegania siebie. Byłam, przeżyłam, wróciłam i przyglądam się nowej sobie.

Autem jeżdżę o niebo pewniej, szybciej i sprawniej. W pracy ogarniam siebie i rzeczywistość.

Przyglądam się nowej sobie.

Rok temu, mniej więcej o tej samej porze wyjechaliśmy z pracy na planowanie strategiczne do ośrodka ukrytego w lesie, nad jeziorem. Nocowaliśmy w miłych pokojach, ale łomocąca przez całą noc burza nie dawała mi spać. Strrrrasznie się bałam. Rano moja szefowa stwierdziła, że jestem ostatnią osobą, którą by podejrzewała o to, że boi się burzy. A ja się boję. Bardzdzdzooo. Niech ten M. szybko wraca, bo sezon burzowy wykończy mnie nerwowo :P

Kolejna przygoda.. ileś czasu minie, zanim przestaną robić na mnie wrażenie. Postanowiłam pojeździć, przy okazji zatankować (o poprzedniej nieudanej próbie tankowania mogę tylko powiedzieć, że podjechałam ze złej strony do dystrybutora - reszta niech pozostanie milczeniem). Jechałam sobie radośnie pokonując kolejne ronda (!) i skręty w lewo (!) gdy nagle spojrzałam we wsteczne lusterko i zobaczyłam grafitowe niebo. Nie pytajcie jak wyglądała ulewa z tego nieba - widoczność na jakieś 2m.  Po krótkim krążeniu zjechałam na bliżej nie zidentyfikowane osiedle i czekałam sobie grzecznie, ale padało dalej więc postanowiłam wracać do domu. Uroku sytuacji dodawał fakt, że jechałam na "GPSa", więc kiedy widoczność spadała prawie do zera nie miałam pojęcia bladego gdzie jestem. Znów więc ufając maszynce, wybrałam stosowny adres i o dziwo tym razem znacznie prostszą drogą wróciłam do domu.
Z tego wrażenia na osiedlu zaparkowałam równolegle jak od linijki - za pierwszym razem, równiutko.

Po krótkiej akcji w okresie czwartek - poniedziałek zostałam właścicielką Renault Twingo (złoty metalic :D ale nie będę wymyślać).
Na szczęście Szwagier przywiózł mnie w aucie owym pod dom, bo sama bym się nie odważyła. Dziś tenże Szwagier bardzo dzielnie zniósł jazdę ze mną za kierownicą. W zasadzie pierwsza od dawna jazda zaliczona.

Pod wpływem impulsu zmieniłam zdanie i w piątek zamiast do pociągu na Śląsk, wsiadłam do busa na Podlasie. To była właściwa decyzja wyjazdu bez laptopa i zasięgu w komórce.

Wolne dni upłynęły nam na szukaniu śladów bobrów (znalezione!), podziwianiu bocianów w gniazdach, łażeniu po łąkach i lesie, rodzinnych spędach (miłych bardzo i nie nerwowych). Pławieniu się w pięknym i ciepłym słońcu (wbrew wszelkim zapowiedziom dopiero dziś popołudniu zaczęło padać).

Ochrzciłam moje nowe mieszkanie oraz sufit sąsiada. Ochrzciłam je wodą z wanny z płynem do kąpieli. Całe szczęście, że nie zachciało mi się kolorowej soli do kąpieli, bo biały sufit piętro niżej byłby różowy/zielony/niebieski..

Poza tym mieszka się super i mimo, że od tygodnia jestem sama w domu jest naprawdę fajnie. Nawet rozładowuję różne kartony co to jeszcze zostały na szafach, trochę gotuję, suszę pranie na balkonie.

Dał mi do myślenia przeczytany dziś artykuł w Przekroju, o tym, kto mieszka na osiedlach zamkniętych :-)

Moja własna, własnoręcznie wynajęta, osobista kawalerka. Moja/nasza.

Niedziela: pakowanie ostatnich rzeczy.
Poniedziałek: transport i wniesienie rzeczy zajęły nam około 2,5 h. Znaczy się sprawnie poszło. Zakupy w Tesco.
Wtorek: Ikea, kupujemy biurko, szafkę pod biurko, kapę na łóżko i trochę innych rzeczy (tym razem wg listy, nadprogramowych prawie nie było). Rozpakowana większość kartonów.
Środa: transport części rzeczy z mieszkania M., zakupy, dalsze intensywne rozpakowywanie.
Czwartek: zakup rolet, skręcanie rolet, rozkładanie stołu, skręcanie biurka..
Piątek: śpimy u M., mamy dość.
Sobota: porządki w kuchni, jakieś 4 h.

W między czasie tępienie kocich kudłów, które przyprawiają mnie o duszenie się alergiczne co wieczór. Chyba dobrze nam idzie, bo dzisiejsza noc była pierwszą przespaną bez duszenia się i leków.

Już bardzo niedługo przenoszę się do kawalerki - świeżo wynajętej. Postanowiłam poświęcić trochę czasu na przyjrzenie się moim zasobom rzeczowym, a raczej na ich ograniczenie i zmniejszenie. W efekcie wyniosłam trzy ogromne reklamówy ubrań i pierwszą wielką reklamówę makulatury.
Czeka na rozbrojenie sterta papierów na komodzie. Nie mam jakoś natchnienia aby się za to zabrać, za to mam ochotę to wszystko zgarnąć do śmieci...
Zastanawiam się, co by było gdybym te wszystkie moje papiery i popierdóły wyrzuciła. Nie wierzę, że czegoś bym bardzo nagle zaczęła potrzebować. Ponoć jest tak, że jeśli jakiegoś przedmiotu przez rok się nie wzięło do ręki - można go spokojnie wyrzucić.

Tak jakby wiosną pachnie, a na pewno wygląda - woda leje się z dachów strumieniami, śniegu coraz mniej.. Oby tylko tak dalej..

Siedząc na szkoleniu patrzyłam na moich dalekich znajomych - są parą i niedługo wezmą ślub. Pod wpływem tego patrzenia spróbowałam sobie wyobrazić siebie w białej sukience, białym welonie itd. Za nic tego nie mogłam zobaczyć. Widzę osobę w takim stroju i obok siebie w moim jeżu na głowie i szarym polarze. Nijak się się to nie łączy :)
I znów przypomina mi się obietnica złożona mojemu koledze - dopóki Ty i Twój partner nie będziecie mogli wziąć ślubu/zalegalizować swojego związku - ja nie wchodzę w ten system z moim "prawilnym", "jedynie słusznym", heteryckim związkiem.. Postrzeganym jako heterycki przez zupełny przypadek, bo jest związkiem biologicznej kobiety i biologicznego mężczyzny. To co jest w naszych głowach, nie ma nic wspólnego ze stereotypową żoną/narzeczoną/dziewczyną i mężem/narzeczonym/chłopakiem.

Właściwie nigdy nie poświęcałam im więcej uwagi niż wymagała tego wizyta w ciucholandzie - raz na 2-3 tygodnie bluzka za 5-10 zł. Raz w roku nowe dżinsy, 2-3 razy w roku jakiś sweter lub bluza - też z ciuchów.

Od kiedy pracuję w zupełnie innym trybie (który między innymi wymaga czasem ubrań oficjalnych), szkolę, mam trochę więcej gotówki do dyspozycji - zaczęłam więcej uwagi poświęcać wybieraniu i kupowaniu ubrań. Słowo "trochę" jest tu mało adekwatne, gdyż posiadając specyficzną figurę, posiadam również sporo problemów z doborem rozmiaru. Nieco łatwiej jest po tegorocznej diecie, ale..
- dżinsy r. 36, nogawki do skrócenia (jeszcze mi się nie zdarzyło kupić dobrych na długość),
- koszule r. 38, opinają się na brzuchu (a raczej, nazywając rzecz po imieniu - rozjeżdżają),
- koszule r. 40 mają za długi rękaw, szew na ramieniu poniżej ramienia, ale za to na brzuchu są akurat,
- marynarki r. 40 mają za długi rękaw - reszta akurat.
I tak w kółko. Podobno trzeba znaleźć "swój" sklep. Jak na razie płaczę rzewnymi łzami, bo ten, w którym koszula okazała się być akurat zaprezentował na metce cenę za wyżej wspomnianą - 139,00 zł.

Sprawa z pozoru jest błaha. Dla osoby, która raz na jakiś czas musi się porządnie ubrać, a nie jest w stanie kupić owych porządnych ubrań w porządnych cenach, wybranych w rozsądnym okresie czasu (czyli na poszukiwanie jednej rzeczy max 1h, wizyta w max 3 sklepach a nie 3 tygodnie, wizyta w 15 sklepach, żeby dobrać białą koszulę!) zaczyna stanowić poważny problem.

Pisałam tu o tym nie jeden raz. O zmęczeniu pracą, o płaczu z nieogarnięcia spraw. Dziś rano, w drodze do pracy, uświadomiłam sobie, że to wszystko to musi być wypalenie zawodowe. Niechęć i poczucie zmęczenia na samą myśl, że znów to wszystko będę musiała robić, załatwiać, popychać do przodu.

Trzy tygodnie urlopu to w tej chwili dla mnie niezbędne minimum. Ciekawe, czy uda mi się je wywalczyć..